geçmeyen stres

[çalışma-koşulları]ma yönelik doğal algım şu şekilde:

• olumsuzluğa odaklanmış
• öğrenilmiş korkular,
• endişe
• kaygı
  sürekli kayıp düşecekmiş gibi hissetme
• imposter sendromu

değirmene dopamin gerek*

korku, endişe ve kaygıları yani bu tip olumsuz hisleri aşmam; bir de bunun üstüne başarı sağlamam gerek. Gerek ki değirmen dönsün. Başarı da ham hali ile değirmen döndürmez... başarının ötekiler tarafından değerlendirilip olumlu pekiştireçler ile belirtilmesi gerek. Peki bunlar oluyor mu? hayır! o zaman ben bu geçmeyen stresten nasıl kurtulacağım? ötekilerden gelecek olan dışsal geribesleme yoksunluğu nasıl telafi edilir. ya da telafi etmeli mi? belki de o duygunun yerini tutmayacak ikameler.

📌ikili-ilişkili denge durumu var. değirmen dönmeli; stres gevşemeli.

değirmen dönünce stres gevşiyor. ama stres gevşemeden de değermeni döndürmek olasıdışı. bireyden beklenen bir başına stresi gevşetip değirmenini döndürmesi. çevre destek olma sorumluluğunu red ediyor. keyfekeder bir şey onlar için. ve fakat senden full kapasite çabalamanı ve başarmanı bekliyorlar. gerçekleşmiş bulunan durum ne yazıkki bu! ailesi bilince ermiş bir birey değiliseniz asla desteklenmek umuduna kapılıp heba olmayınız.çok kaygı duyacak hiç takdir görmeyeceksiniz. kendi sırtını sıvazlayacaksınız. kendinize sarılıp donacaksınız. sınıf atlamayı başardığınız eşiği atlayabilirseniz, ki bu çok acınası bir şey, o zaman düzey atlamış olacak ve yeni kaygı katmanında tükeniyor olacaksınız. bu doğal değil sağlıklı hiç değil. işte sorun bu: bu gerçekleşmekte olan durum sağlıklı değil. bu durumu bükmeliyiz. çözümleyip ortaya çıkan parçalarla yeniden sağlıklı bir sistem olarak harmanlayıp bir araya getirmeliyiz. sağlıklı huzur esenlik dolu bir durum...